Zaman sadece bir çizelge mi? 

Akşamı beş geçe buluştuğumuz, güneşe çeyrek kala uyandığımız, kışa geç girdiğimiz, gitmeyip de kaldığımız, biraz sonra vardığımız zamanlar yok mu? Deneyimsel, bedensel ve doğaya ait bir zamanı; atmosfer, olay, duygu ya da bellek üzerinden ifade ettiğimizde, aslında onun ne kadar muğlak, kaygan ve oyunbaz olduğunu fark ediyoruz.

Çocuklukta zamanın rakamları, akrebi ya da yelkovanı yoktur. Çocuk için “geç” ya da “erken” değildir hiçbir zaman. Hatta biri “Saat kaç?” dediğinde bileğimizi ısırıp “Eti kemik geçiyor.” demektir zamandan anladığımız.

Bu sergide zamanı, saatle ölçmedik. Zamana nostaljik, romantik, duygusal ya da melankolik bir bakış da umrumuzda değildi. Zamanı izlerde, renklerde, bedende görmek, duymak, koklamak istedik. 

Aslında belki de en çok istediğimiz, saatin gerçekten “eti kemik geçmesiydi”.